Kezkagarria da euskaldunon gainbehera kuantitatiboa, nahiz eta beti egon zenbakiak malabartuz kontrakoa demostratuko duen artixtarik. Arreta gutxiago jartzen zaio, ordea, gainbehera kualitatiboari. Mingarria zait belarria luzatu eta euskañol baldarrez ari direnak aditzea. Lehengoan andre bat entzun nuen, euskaraz ari zelakoan, bost hitz erdaldun seigarren euskaldun batekin borobiltzen.
Zenbat eta gutxiago irakurri, entzun eta ikusi, orduan eta pobreagoa da nire hizkera
Autolotsa sentitzen dut batzuetan neure burua entzunda ere. Gorabeherak ditut hizkeraren kalitatean eta euskarazko produktuetatik gehien aldentzen naizen aroekin lotzen dut mintzairaren ahultzea. Zenbat eta gutxiago irakurri, entzun eta ikusi, orduan eta pobreagoa da nire hizkera, nahiz eta etxean, lanean eta kalean ingurune euskaldunean bizi; Trebiñuz betetako mapa dirudien berbakera, mintz zulatua.
Etxeko gazteenak euskaltzale talde batean diharduela-eta, sekulako akatsak entzun izan dizkiet talde horretakoei adierazpen publikoetan, nahiz eta, dirudienez, inor ez ohartu, edota helburuaren nobleziak kritika eragotzi.
Lehengoan galdetu nion ea nola zen posible hain gaizki hitz egitea ikastolan ibili, euskaraz estudiatzen jarraitu eta lagunarte, familia zein herri euskaldunean bizi diren gazte euskaltzaleek. Euskaraz irakurtzea aholkatu nion, euskal edukiak ikus-entzutea eta abar, eta, esatearekin batera, konturatu nintzen gurean jada ez dugula euskal prentsarik mahai gainean aspaldi, hedabide eta produktu kulturaletatik oro har aldentzen joan garelako urtez urte.
Nondik ote datorkit prentsarekiko arbuioa, duela urte batzuk etxean barre egiten zidatenean zorua lehortzen erabilitako egunkariak ere irakurtzen nituelako? Zalantzarik gabe, Kobidaroa izan zen une ebakigarria. Etxean jasoa eta berretsia genuen sendabide naturalaren hautua, burujabetzaren bidetik osasunaren zaintza medikuntza industrialetik aldenduta, askapen nazional eta sozialaren ulerkerarekin koherentea. Mundura ekarri gintuztenetik, ez gara sentitu jendeorearen parte, komunitate heterogeneoaren partaide baino. Kobid olatu autoritarioek urtu egin ziguten, ordea, euskal gizartearen iruditeria, hondar gaztelu bat bailitzan. Kobidaz dena esanda dago aditu nahi duenarentzat, baina, hark zioen bezala, aditu handiak bai baina aditzaile kaxkarrek gobernatzen gaituzte.
kultur eragileek publizitate agentzia bateko funtzionario moduan jardun zuten
Une larri haietan, kultur eragileek publizitate agentzia bateko funtzionario moduan jardun zuten, irain bat jasan genuen orrialde bakoitzean, terrorea, histeria kolektiboa, agindukeriarik zentzugabeenen propaganda. Paper, irrati zein telebistak itzali behar izan genituen, gezi pozoitsuetatik apur bat babesteko. PaKetza ziklo hasi berrian, paradoxikoki, terrorismorik ankerrenaren zerbitzura jarri ziren hedabideak, bertsolariak, kantariak, intelektualak, politikariak… Beldurraren gobernuaren aldeko militante bilakatu ez ziren erreferente soziokulturalak isildu egin ziren izugarrikeriaren aurrean, otzan, manaerraz, salbuespen ohoretsu apur batzuk izan ezik.
Hasierako beldur eta ezjakintasuna aitzakia izan zitezkeen denok lekuz kanpo jarri gintuen kanpaina globalaren neurriaz ez jabetzeko. Egun batetik bestera zentzua galdu zuten ahotan generabiltzan ardatz ideologikoek, subirautzatik hasita burujabetzarik oinarrizkoeneraino. Horrela burutu da, heroinak eragindakoaz gain, azken hirurogei urteetan gure herrian jazo den erailketa kolektiborik masiboena, biak ala biak xiringaren eskutik. Esan dezakete Felipe Gonzalezek GALi buruz bezala: ez dela frogarik eta ez dela izango ere. Baina, hemen isilpean dirauen arren, mundu zabaleko epaitegi eta parlamentu askotan azaltzen ari da konspirazio kriminala izan dela, oraindik jendea bat-batean erailtzen eta larriki zauritzen darraiena.
Ahotik gainezka darien Memoriak hormigonera okaden antzera estaltzen du labelik gabeko biktimen oroimena
Ahotik gainezka darien Memoriak hormigonera okaden antzera estaltzen du labelik gabeko biktimen oroimena, Altzeimer zuloan lurperatzeko asmotan, krokodilo lanturu eta zapaltzaileen omenezko harlauza azpian. Neu, behin erregea biluzik ikusita, immunizatu egin naute euskal kulturismoaren hunkidurarekiko. Funtsik gabeko zurikeria dakusat kultur ekoizpen ia guztietan, mamirik gabeko oskola, makillajea, edozein olatuk urtzen duen eraikin ponpoxoa.
Hala ere, euskal kulturismoarekiko desatxikimenduaren harra Kobid aurretik hasi zitzaidan barrenak husten; Eusko Gidariek herria ordezkatzen zutelakoan zibilizatu zigilu homologatua eskatzeko lehiatilaren ilaran jarri gintuztenetik. Koska eta akatsak izan arren, herri langile, sufritu, zapaldu, solidario eta askatzailetzat genuena, papiroflexia ariketa batek herri txuri, heteropatriarkalista, arrazista, esklabista, cis, pribilegiatu bihurtu gintuen. Cambridge moduko Unibertsitate elitistetan estudiatutako Jakintsuek zapaltzaile bilakatu dituzte gerra galdu eta Francoren esklabo ibilitako aittittak, haurrak ahal moduan aurrera atera zituzten amamak senar ankerren biktima bihurtuz, inozo alienatuak. Jakintsu haiei esker dakigu orain gure arbasoak ez zirela langile iraultzaileak, Amerika eta Afrika kolonizatzen aberastutako zerrikoteak baino, eta memoria zikiratu digute meme bat bilakatzeraino. Errelato anglo-saxoietara egokitu dute herri gogoa.
Bulegotutako euskulturista, akonplexatu, lerdotuek abangoardia globalistan egon behar genuela erabaki zuten
Bulegotutako euskulturista, akonplexatu, lerdotuek abangoardia globalistan egon behar genuela erabaki zuten eta herri ergeldua argi berrira konbertitzeari ekin zioten sutsuki. Gakoa da, argi berriak pizteko, bonbilla zaharrak itzali egin behar direla, ordenagailuak eguneratzeko desprogramatu behar diren bezala, eta, horrela, euskal zera guztian Gringolandietan ebatzitako kulpa, pribilegio eta identitateei buruzko programak instalatu dizkigutela, inongo eztabaidari ateak itxita.
Gure haurtzaroan, ezinbesteko osagaia izan zen igande eta festa santuetako terrore erlijioso dosia. Mezatara joateko oso motibatzailea zitzaigun eternitatea sutan erretzen edo purgatoriko komun zuloan igarotzeko mehatxua. Baina hala ere indartsuagoa izan zen, nigan bederen, beldur guztien gainetik elizaren terroreari ihes egiteko sena. Autobabesa.
Sen horretxek eragin dit helduaroan hedabideetatik aldentzea. Hasieran etsaienengandik, gero hain etsaiak ez zirenengandik, eta pixkanaka eremua ixten joan zen ustezko lagunengandik ere setiatua sentitu eta kulpabilizaziozko itxiturek itolarria eragin arte.
Akusazio bat orrialde bakoitzean, irain bat hurrengoan, gutxiespena behin eta barriro. Ez gara ari desadostasunez, ulergarriak lirateken iritzi desberdinez, erabateko kantzelazio saioaz baino. Hedabideak, elkarteak, herri mugimenduak, denak zirrikiturik gabe fede berrira bihurtuak banan-banan.
Kobidak erakutsi zigun fede berriaren hitz hanpatuak paparhutsak baino ez direla, soldatapeko ustezko disidentzia programatua, sei hilabetero berritu beharreko kit ideologiko sorta.
Akusazio bat orrialde bakoitzean, irain bat hurrengoan, gutxiespena behin eta barriro
Elizatik aldentzearen albokaltea espiritualtasuna arbuiatzea izan zen, erlijioa eta espiritualtasuna gauza bera zirelakoan, bata bestearengandik bereizteko ulermenik gabe. Heldu ahala, materialismoaren sabai faltsua hautsi eta kosmosarekiko harremanetarako tresna bila hasi behar izan dugu, artean espiritualki umezurtz. Orain konturatzen naiz, euskal kulturismotik aldentzen nauen biziraupen sen berberak euskaratik urruntzen nauelarik, euskara pobretzen zaidala eta ariketa bezala kontsumitu behar dudala euskal kultura, kiroldegiko makinak erabiltzen diren antzera, bizimodu horrek ez baitu naturala den ariketa fisikoarekiko harremanik.
Ondo letorkiguke euskaldunoi aire bizigarri apur bat, adituek ezarritako erregimenak anorexian ezabatu gaitzan baino lehen.
Hemen esan dituzunak nik neuk sinatu nitzake, Asier. Eskerrik asko hain ongi adierazteagatik.
Ondo gogoan ditut berripaperen orri bakoitzetik jasandako irainak. Hasierako ezin sinistuzko gure jarrera, sentsazio arraroa: baina nola, nola saldu gaituzte horrela. Hain merke gainera. Paper zein irratiak itzali behar izan genituen… eta oraindik ez ditut faltan sumatu. Orain, ondo diozun lez, gimnasia linguistikoa egiteko erabiltzen ditut, ez besterik, edo ustezko kulturgile batzuen birtuosismo morfosintaktiko edo filigrana lexikalak kuriositate hutsez ikusteko, biologo batek aztergai duen zomorro bat nola.