Nire haur-nerabezaroko gogorapen onenetakoak Abaigarko euskal udalekuekin lotuta daude. Abaigarren izan nuen euskara armairu familiarretik lagunartera ateratzeko aukera. Ordura arte etxean euskara hutsez bizi ginen eta etxeko atea igarotzen genuenetik Español hutsez, eskolan, kalean eta lagunartean. Ez nuke jakingo esaten haurtzaroko lagunetatik zenbat ziren euskaldunak, hizkuntzaren mugak oso zurrunak baitziren 60/70eko Eibar hartan, eta, aspaldi luzean handik agertu ez arren, uste dut ez duela hobera egin horrek.
Nire gogorapen onenetakoak Abaigarko euskal udalekuekin lotuta daude
Berrogeita hamar urte inguru pasa direnean, ikusgarria da euskal munduko zenbat jende esanguratsu pasa zen handik urte haietan, ez dizuet zerrendatxorik oparituko. Deskribaezinezko pozez gogoratzen ditut Nafarroa horian igarotako udara bero haiek, hormonak dantzan, bor-bor aurrepolitikoa (Askatasunaren Ibilaldia Murietatik igaro zenekoa) eta bizipoz baikorra.
Bernedoko iskanbila sortu zenean, erridikulua iruditu zitzaidan gaztetxoak elkarrekin dutxatzeak halako eskandalua eragitea, bizi dugun olde segregazionistaren beste atal bat zelakoan, eta — kasualitatez-edo erdal mundutik bultzatuta — justu herri ekimenetik sortutako Euskal Udalekuen harira. Bola handitzen joan zen heinean, Udalekuetako arduradunek, giroa baretu beharrean, kakaztu zuten, eta harro kakaztu ere, euskaldunon etsaiei erregaia oparituz.
Kaballoak Euskal Herrian alor suntsigarri oparoa aurkitu zuen moduan, orain farmazia industriaren eta CIAren tsunamia ere oldarkor dator
Eldarnio Transhumanista gogor sartu zaigu, edo digute, Euskal Erian. Gazteak ginela kaballoak alor suntsigarri oparoa aurkitu zuen moduan, orain farmazia industriak eta CIAk bultzatutako ideologia antzuzale hau ere tsunami bat bezain oldarkor ari zaigu sartzen.
Zesangoizuet ba, niri bost bakoitzaren hankatarte zaletasun eta janzteko gustuak, geu ere ez ginen normal-normalak atera eta pozten nau gainera. Graziaz ikusten ditut ustez apurtzaileak diren horiek, gure gaztaroan David Bowie, Alice Cooper, Patti Smith, Mick Jagger, Lou Reed eta abarrekin hazi ginenean, eta, aldiz, tristuraz ere bai, ikustean hainbeste urteko ibilbide borrokatzailearen ondoren, Pfizer, Bayer, Banco Santander eta mundu kapitalistako instituzio politiko guztiek, sionista kriminalek barne, bultzatzen duten transhumanismozaletasuna ezinbestekoa bilakatu izana ustezko ezker euskaltzalean.
Ez dakit nori bururatu zaion euskalduna bezalako mundu ahularen defentsa ideologiaren bati kateatu behar zaionik, biziko bagara etxeko guztion beharra izango dugunean.
Hau esanda, etorriko da norbait Trumpista eta Hillarysten artean hautatu behar dugula esanez eta ez bitartzat hartuko du bere burua agian.
Ate osteetan begiraru behar dugu. Norbere etxekoetan. Nik, neurekoetan. Bakoitzak berekoetan. “Geureak” ez dira gureak, “beraienak” baizik, eta gehiengo harrigarriak ez daki.
Jakin nahi ere ez.
Lehioetatik sartu dira, gauez. Lehiatileetatik, atepeetatik, tximinitik, ikuiluko atetik, ardiekin nahasturik…Estoldetatik…
Otsoz lepo dago etxea, otsoz beterik gela bakoitza eta ez du bakoitzak aztertu nahi berea.
Artalde bakoitzak bere otsoa artzaitzat hartuz. Lehiotik behera burua botaz, hala diolako “bere” otsoak, askatzekotan; ateak ireki ordez, argiari bidea eman ordez eta otsoak uxatu.
“Ardixek eta otsoak bereizten ez dittuen ardixen koittedu” esango eban gure ama difuntiek.
Batzuekin zein besteekin, herria galtzaile, inperioa irabazle.
Madarika ditzakegu behin, edo birritan,
baina gure bidea egitea beste biderik ez dugu.
Nik ere Abaigarreko udalekuren oroimen ezin hobeak ditut, lehen aldiz 15 egun euskara hutsean, lehen bertsoak, gaubelak, etab. Horregatik bidali nituen seme alabak ere.
Baina Bernedoko amei begiraleen erantzuna irakurri nuenean madarikatu nituen, hain ekimen eredugarria zapuzteagatik. Euskal prentsa eta partiduen jokabidea bide beretik doaz, eta benetako feministek salatu dute trangenerismoaren fartsa hau. Bernedoko amek bidalitako mezua hori bai eredugarria.
Bernedoko udalekuaren kasuan, niri heldu zitzaidan informazioaren arabera umeak eurak kexatu ziren gurasoen aurrean monitoreek biluzik elkarrekin dutxatzera behartzen zituztelako. Niri hau erabat desegokia iruditzen zait zerbait derrigorrezkoa den aldetik eta ume batzuk lotsatuta eta beharbada beldurtuta sentitu daitezkeelako. Udaleku batzuetan umeei edo gaztetxoei ez zaie dutxetan “nudismoa” inposatu behar, are gehiago kontuan hartuta familia desberdinetakoak izanda oso litekeena dela arau desberdinak barneratu izana haurtzaroan eta nerabezaroaren hasieran eta hortaz, erantzun edo erreakzio desberdinak eduki ditzaketela. Eta nudismoan hezi nahi izanez gero, definizioz praktika askea dena, uste dut gurasoei dagokiela (hobe txiki-txikitatik) eta ez udakeku batzuetako monitoreei.
Bestalde eta konparazio baterako, ni joaten naizen kiroldegiko emakumezkoen dutxa eta aldageletan ezin dira sartu 7 urtetik gorako mutikoak beren amekin joanda ere eta bakoitza dutxatzen da nahi duen moduan, biluzik edo bainujantziarekin. Uste dut kiroldegi guztietan antzeko arauak egongo direla, bestalde gizartean arau orokorrak direnak. Nik dakidala ez da inoiz kexarik egon arau hauek puritanoegiak edo direlako.
Orduan, zertara dator udaleku batzuetan arau hori ezartzea?
Gainera, bi neskatok beste mutiko batzuek egindako abusu sexualak salatu zituzten eta batek monitoreek sexu-jazarpena egiten zion gaztetxoarekin biluzik dutxatzera behartu zutela. Hau oso eskandalagarria da eta monitore horien beren lana ondo egiteko gaitasun eza erakusten du, edo ganorabakokeria, matxismoa eta neskatoarekiko errespetu falta.
Eta seguru denok irakurri dugula merienda jateko monitorearen nozillaz zikindutako behatz lodia xurgatzea eskatzen zietela umeei.
Uste dut gutxieneko adimen koefizientea duen edonork ikusiko duela arau eta jokabide hauek ez direla euskera eta euskal kulturaren alde egiteko programakoak. Eta nago ados egongo garela umeen eta gaztetxoen giza eskubideen urraketak euskeraz egiten direnean ere salatu behar direla.
Denborak utziko ditu beren lekuan transhumanismoaren mesedetan eta lobien onurarako umeak marikonizatu nahi dituzten “trans queer” hauek eta txalotzen dituztenak.
Nire ustez errespetuzko biluztasun ez-pornifikatuarenak egin du, edo hori erakusten didaten seinaleak daude behintzat, gutxi batzuk gara ar eta eme natural biluzien errespetuzko giroa ezagutu dugun azken mohikanoak, nonbait. Gure amonak beraiek ere lasaiago zeuden kontu honekin, elizara joaten ziren arren, askoz sanoago ikusten (eta egiten!) zuten guztia, gaurko gazte ustez moderno askok baino. Eta asko sanotasun hori ikusiz hazi ginen. Orain, aldiz, jendea aldez edo moldez bere onetik irtenda dago, eta sena galduta ere bai, bistan da.
Abusuzko anabasa horretan, merkatu ideologia utilitarista neoliberalak sartu digu orain ere golazoa, izorrai.
Kontu honekin, punturik mingarrienetakoa da berez debate bat egon, badagoela euskaldungoan, jende asko isilik ere bai zer gerta ere, baina ofizialismoarekin desados konfiantzazko giroan sartu orduko. Esanguratsua da oso, artikuluan aipatutako ‘arduradunek’ gaiak prentsa españolera jauzi egin arte itxoin izana, ‘erreakzionatzeko’… eta “gure kontra datoz” esateko, noski… “haiek gaiztoak, gu txintxoak”; ikuspegi binaristagorik egon ote liteke? Faxismoa elikatzeko eta jendea eskuindarren besoetara literalki botatzeko bide azkarragorik egongo ote da? Debate libre burujabeari izkin egitea traizioa ez al da?
Eta nork eman du hainbeste herri ekimen eta mugimendu autonomoren barruko estatu kolpea?? Zein asanbladatan onartu da “estrategia” hori? Orain akaso erabaki demokratikoak ere autopertzibituak izango dira.