Nire haur-nerabezaroko gogorapen onenetakoak Abaigarko euskal udalekuekin lotuta daude. Abaigarren izan nuen euskara armairu familiarretik lagunartera ateratzeko aukera. Ordura arte etxean euskara hutsez bizi ginen eta etxeko atea igarotzen genuenetik Español hutsez, eskolan, kalean eta lagunartean. Ez nuke jakingo esaten haurtzaroko lagunetatik zenbat ziren euskaldunak, hizkuntzaren mugak oso zurrunak baitziren 60/70eko Eibar hartan, eta, aspaldi luzean handik agertu ez arren, uste dut ez duela hobera egin horrek.
Nire gogorapen onenetakoak Abaigarko euskal udalekuekin lotuta daude
Berrogeita hamar urte inguru pasa direnean, ikusgarria da euskal munduko zenbat jende esanguratsu pasa zen handik urte haietan, ez dizuet zerrendatxorik oparituko. Deskribaezinezko pozez gogoratzen ditut Nafarroa horian igarotako udara bero haiek, hormonak dantzan, bor-bor aurrepolitikoa (Askatasunaren Ibilaldia Murietatik igaro zenekoa) eta bizipoz baikorra.
Bernedoko iskanbila sortu zenean, erridikulua iruditu zitzaidan gaztetxoak elkarrekin dutxatzeak halako eskandalua eragitea, bizi dugun olde segregazionistaren beste atal bat zelakoan, eta — kasualitatez-edo erdal mundutik bultzatuta — justu herri ekimenetik sortutako Euskal Udalekuen harira. Bola handitzen joan zen heinean, Udalekuetako arduradunek, giroa baretu beharrean, kakaztu zuten, eta harro kakaztu ere, euskaldunon etsaiei erregaia oparituz.
Kaballoak Euskal Herrian alor suntsigarri oparoa aurkitu zuen moduan, orain farmazia industriaren eta CIAren tsunamia ere oldarkor dator
Eldarnio Transhumanista gogor sartu zaigu, edo digute, Euskal Erian. Gazteak ginela kaballoak alor suntsigarri oparoa aurkitu zuen moduan, orain farmazia industriak eta CIAk bultzatutako ideologia antzuzale hau ere tsunami bat bezain oldarkor ari zaigu sartzen.
Zesangoizuet ba, niri bost bakoitzaren hankatarte zaletasun eta janzteko gustuak, geu ere ez ginen normal-normalak atera eta pozten nau gainera. Graziaz ikusten ditut ustez apurtzaileak diren horiek, gure gaztaroan David Bowie, Alice Cooper, Patti Smith, Mick Jagger, Lou Reed eta abarrekin hazi ginenean, eta, aldiz, tristuraz ere bai, ikustean hainbeste urteko ibilbide borrokatzailearen ondoren, Pfizer, Bayer, Banco Santander eta mundu kapitalistako instituzio politiko guztiek, sionista kriminalek barne, bultzatzen duten transhumanismozaletasuna ezinbestekoa bilakatu izana ustezko ezker euskaltzalean.
Ez dakit nori bururatu zaion euskalduna bezalako mundu ahularen defentsa ideologiaren bati kateatu behar zaionik, biziko bagara etxeko guztion beharra izango dugunean.
Hau esanda, etorriko da norbait Trumpista eta Hillarysten artean hautatu behar dugula esanez eta ez bitartzat hartuko du bere burua agian.
Ate osteetan begiraru behar dugu. Norbere etxekoetan. Nik, neurekoetan. Bakoitzak berekoetan. “Geureak” ez dira gureak, “beraienak” baizik, eta gehiengo harrigarriak ez daki.
Jakin nahi ere ez.
Lehioetatik sartu dira, gauez. Lehiatileetatik, atepeetatik, tximinitik, ikuiluko atetik, ardiekin nahasturik…Estoldetatik…
Otsoz lepo dago etxea, otsoz beterik gela bakoitza eta ez du bakoitzak aztertu nahi berea.
Artalde bakoitzak bere otsoa artzaitzat hartuz. Lehiotik behera burua botaz, hala diolako “bere” otsoak, askatzekotan; ateak ireki ordez, argiari bidea eman ordez eta otsoak uxatu.
“Ardixek eta otsoak bereizten ez dittuen ardixen koittedu” esango eban gure ama difuntiek.
Batzuekin zein besteekin, herria galtzaile, inperioa irabazle.
Madarika ditzakegu behin, edo birritan,
baina gure bidea egitea beste biderik ez dugu.