Gaur politikagintzari berdin da zein leihotatik begiratzen zaion konturatzeko orain arteko alderdi politikoek aspaldi utzi ziotela herriaren beharretara aritzeari.
Israelgo leihotik begiratu, euskararen leihotik, Iruña Beleiatik, Zentral eolikoen auzitik, AHT-tik, Covid aldiaren kudeaketatik, Bernedotik, hezkuntzatik, abeltzaintzaren aurkako oraingo jazarpenetik, migrazio politikatik, Ukrainako gerratik, Osakidetzatik edo desindustrializazioaren leihotik, Kote Cabezudoren auzitik eta abar. Edonork du eskura gertuen zaion leihoa begiratu bat botatzeko eta ohartzeko hauek, orain arteko alderdi politiko guztiak, ustelduak, salduak eta herriarenak ez diren interesetarako ari direla.
Bada garaia, nik uste, alderdi hauetaz jarduteari utzi eta berriak sortzen hasteko, herri mailan zein nazio mailan iraun nahi badugu. Beste aldi batzuetan bezala, orain ehun urte (Bigarren Errepublikan) edo berrogeita hamar urte (frankismo amaieran) herri honek ezagutu zituen loraldiak errepikatzen hasteko. Alderdi politiko berriak sortuz, komunikabide berriak, kultur taldeak eta abar. Hau eragiten dugu ala bagoaz diktadura honetan murgilduz. Gure esku dago, nik uste.
Mila esker ekarpenagatik, Patxi.
Eskerrik asko, Aitor.
Kontua da, herritar hauek nahi duten/dugun begiratu leihoren batetik gutxienez.
Gutxienez dozena bat leiho eta pare bat atetatik sartzen ari dira etsairik etsaienak, barrukoen eskutik eta kanpotarren aginduetara, asko eta askoren txalo artean gainera.
Leihoren batetik begiratzen duten gehienek ere gainotzeko leihioei erreparatzeko gogorik ez, ea errealitate gordinak bere aspaldiko titular disdiratsuak hondatzen zaizkion.
Badaude aipatu ezinezko leihoak ere (nahikotxo eta bereziki hiruzpalau -ezetz asmatu zeintzuk-), eta izkutuko norbaitek inoren aurkako sarraskiaz baliatzeko jarritako posterrak agertzen dituztenak ere, atzo San Mamesen bezala.
Begira dezagun ate eta leiho guztietatik, ireki begiak eta belarriak eta porsterrak alde batera egin.
Hala bedi. Premia ezin larriagoa dago, inork izaten jarraitu nahi badu behintzat
Ez dago neurona bizi bakarra euskal iritzi emaile, politiko, jakintsu,siindikalixto eta politikari guztien arteko apurrak batuta ere.
Suminduta nabil Zorigaitzari (hegazti gripea) buruz aurkitu ezinik inon mertzenario batazurien aginduak zalantzan jartzen dituen inor.
Eta dakidan apurra da etxeko hegaztiak kaiolaratzeko agindua ezarri dela eta URAren gaineko debeku izugarri bat, dena txori etorkinak gaitza dakartelako. Hobeto gaude bai kaka desinfektatua jaten, bizi aztarnarik gabeko jangarriak barneratzen.
Gero denok pozik eta ase lau txotxongilo garrulo fatxari aurre egitearekin sekulako egurra jasota gainera.
Loraldia? hazia eta landa beharko dizkiagu edo tiesto txukun batzuk behintzat ziegak apaintzeko.
Egin diren saioak, hau da alderdi edo hauteskunde zerrenda bat eratzeko orduan hasi eta berehala banaketan eta hasarreak sortu dira.
Aitorrek zerrendatu gaien inguruan badago ezinegon bat gizartearen zati baten, baina oraindik ez da lortu kezka hori bideratuko duen bide politikorik.
Asierrek salatzen duen totalitarismoaren aurrean, oraingoan hegaztien kasuan, aktore sozialak mutu geratzen dira, pandemian gertatu bezala. Bai, zerbait asmatu beharko genuke datorkigunari aurre egiteko. Osasun arloan bagabiltz zerbait prestatzen.
“aktore sozialak mutu geratzen dira”
zine mutuko aktoreak ere hauek baino adierazkorragoak ziren, baita mimo aktoreak ere. Aktore hauek aldiz bentriloquoaren txotxongiloak baino ez dira, txorimaloak.
Bai gainera, hezkuntzatik loraldiak:
italiano ed euskera sono forse, tra tutte le migliaia di lingue, le più musicali o armoniche di Madre Terra…
Baina euskara (Europan behintzat) benetan eta sakonena!
Bixiena ere ;)…
Mutu hoiek badakite non, noiz eta zertaz hitz egin behar duten, zertaz isiltzea dagokien eta nori eskua luzatu, sariak eskuratzeko.
Hutsetik eta hustualdian, ustelak berak sortzen du ernetzeko behar den giroa. Oraingo gunea zein unea da, eta ernai direnetik badatoz ernamuinak, hazi, loratu eta fruituak sortuko dira, geldiezina da.
Gure herriaren azken 45 urteei buruzko iritzi egokirik ez dut. Egungo egoera emaitza izanik, zer esan.
Badugu zertaz sakondu eta jabetu…..Garen apurrok zerbait benetakoa ernetu nahi badugu!!!!
Zerbait egin beharra dago biziko bagara.
Nik jada antzuak dakuskit orain arte ezagutu ditugun politika bideak, itsu eta etsigarriak. Baita ezagutu ditugun errebeldia moldeak eta askapen saiakerak ere.
Gizarte honetan ez baldin badago nola ezta non eratu bidezko jendarterik, bururatzen zaidan bide bakarraren zirriborroa eremu autonomoak eratzea da. Bizi dugun gizartearen baitan atal autonomoak jarri beharko genituzke martxan, geruza eta arlo desberdinetan beste bizitza bat sustatuko luketenak, bai osasun, kultura, elikadura eta ekonomian. Gogotik desobedienteak eta harrapaezinak, antolakunde zentralizaturik gabeak, biziak eta beste bizimodu baterako oinarriak ehunduko lituzketenak, baaai, utopikoa da baina behintzat ez da erakundeetatik gauzak aldatzeko itxaropenkeria ilusoa.
Hau da, bizi danari begiratu eta bertatik berrikasi, garena gogoratu, eta jario horretan dabiltzanekin bat egin!
Bost puxtarri, lagunok!