Joxemi Campilloren Zertarako behar dugu Kontseilua? artikulua iruzkinduz idatzia, 2026.01.11.
Erabat ados diagnostiko zuzen baten beharra dagoela. Zertan asmatu den ikusi, eta zertan ari garen huts egiten.
Asko gara euskalgintzan, eskuz esku lanean, ekimen emozionalez haratagoko benetako pizkunde baten beharra somatzen dugunok. Kezka askotan bat gatoz, eta ikusten dugu mendekotasun handiak daudela.
Egunerokoan, batzuk saiatzen gara gauzak fundamentuz egiten, transmititzen dugunak etorkizuna izan dezan, posmokeria hutsal globalizatzaileetatik desmarkatuz eta gure hizkuntzaren iraupenaren hazia landatzen saiatuz… Besterik da, ordea, erakunde handiegien inertzia, zentralizazioa, ordezkaritzaren fikzioa, mendekotasun ekonomiko ugariak, kontraesan fatalak eta kolonizazio mental/ideologikoa… hor daude. Urrun geratzen zaizkigu horiek egunerokoan, baina gero harrituta ikus-entzuten ditugu diskurtso batzuk… duela ez hainbesteko “que viene Mayor Oreja” horrek balioko baligu bezala… tontotzat hartzen gaituzte?
Dramatikoa da batzuk zein galduta dauden ikustea. Eta denbora “zertan” galtzen ari diren eta horrek noraino despistatzen gaituen egiaztatzea, tragikoa.
Nire ustez, badago zeri bueltaren bat eman. Bertsolarien (bueno, askoren) jarduna kasik igandeko meza geza besterik ez da, Segurola gogoan, eta deitoragarria da ikustea kulturgile beharko luketen horiek, gehiegik, nola jarraitzen duten uneko azken moda posmoguaya, are kosmopaletoa esango nuke darabiltzaten hitz batzuk ikusita, nerabezaro eterno batean baleude bezala… Filosofo gaztelar batek aspaldi (Berlingo harresia erori eta Inperio neoliberala oraindik gehiago gailendu zenean) zioen moduan: “besteei gustatu” behar zatzaizkie, eta “zeure buruari gustatu” behar zatzaizkio, zeure zilborra da garrantzitsuena, hori da kontua… postmodernitatea. Gauza kontrairaultzaile eta lokargarriagorik ez dakit egongo den. Eta hori da norma orain… argi geratzen da ez dutela diskurtso propiorik, politikoki zuzenari eta USAko unibertsitate departamentu ondo diruztatu batzuetan prediseinatutako posmodiskurtso a-kulturalei men egiteaz landa. Bilboko ekitaldikoa ere izan zen horren erakusgarri triste bat, neurri batean. Non daude pentsalari libre eta burujabeak? Pentsulariez aspertuta gaude eta ez dugu janzakur gehiagoren beharrik.
Lastima handia da, potentzial handia izan baikenezake, berez.
Argi eta garbi!
POSMOlelokeria koloretsu ugari, GIZARTE-EUTANASIA INSTITUZIONALIZATUA mozorrotzeko.
Kokoteraino.
Eskerrik asko, Ihintza.
…”diagnostiko zuzen baten beharra dagoela.” dion.
Bai horixe!!!.
Euskal politikagintza, “quimioterapia” benetan eraginkorra izaten ari den….. Orain, osasungintzan antzera, tratamentuetan galdurik, ahuleziak guztiz hartu arte izango gaitun, agian….Eta gero? Ai ene!!
Esaten dudan hau ulergaitza den gehienentzat, bazekiñet!!!. Covid eta Plandemia bezela…. Aupa Ihintza eta ongi izan!!!
Kuriosoa da. Euskara gainbeheran dagoen unean, Euskalgintza ez dago gainbeheran, inoiz baino langile gehiago dauka, eta aurrekontua ere inoizko handiena. Negozio ederra da. Kontua da gaur egungo Euskalgintza eta euskara erabat desloturik daudela… Euskalgintzako buruzagien kezka bakarra negozioa mantentzea baino ez da, euskara berdin zaie. Ezin da kontatu Euskalgintzarekin euskararen egoerari buelta emateko, beraien negozioan baino ez baitaude kezkatuta (politikariak bezala).
Argi dagoenez, Euskalgintzako buruzagiek (eta agintari politikoek) aspalditik ezagutzen dute euskararen egoera larria. Inozoak ez dira.
Politikarien kasuan, botoen arrantzara bideratzen dituzte ahaleginak. Ezker abertzaleak instituzioen aldeko apustua egin zuenean, beraien kontrolpeko herri mugimenduak desaktibatu zituzten. Botoen arrantzan ez da komeni gizartea tentsionatzen duten herri mugimenduak egotea. Noizbehinkako ekimen folkloriko batzuk, eta listo! Baina euskarak tentsionamendua behar du bizirik irauteko. Zoritxarrez, herritik ekimen interesgarririk plazaratuz gero, berehala erasotua eta hondatua izango da. Kontrolatzen ez dutena gustuko ez dutelako.
Etorkizun oso beltza dauka euskarak horrelako jendearekin!
Ez dut zalantzarik borondate oneko jendea ere badagoela euskalgintzan baina bai, erantzunkizunak zuzentasunez bete gabe jarraitzen dute batez ere. Bitartean ” Buenos días” ugaritzen ari zaigu oharkabean.
Erabat bat nator tentsionamendurik ez dagoelako iruzkinarekin euskarak jai izango duela.
Gaur egun onkeria larregi daukagu edonon, eta zer esanik ez euskararen gaiarekin, esaterako Korrika antolatzaileak joan dira CCOO sindikatu euskarafoboarenera bere kilometroa eta eskupekoa jasotzera, oraintxera arte zerbait gertatu ez balitz bezala antzeztuz, euskararen kontrako epaiak astero dauzkagunean aurreko sindikatuak eta euren modukoek salatuta.
Norberak esan dezala zilegitasunik dagoen, 100 bat auzi baino gehiago euskararen kontra gertatu direnean, LEPak direla-eta. Hau auzolotsa, ikusi duguna!
Bikaina!. X sarean jarri dut @iazkoaga