Gure gorputzetatik desjabetuak eta baita gure lurretik ere. Kapitalismoaren fase honetan, berebiziko garrantzia hartu du lurraldeen gaineko kontrolak. Palestinan, gerra-arma gisa kentzen dituzte olibondoak, herri baten biziraupena kolokan jarriz. Andaluzian, trantsizio energetikoaren izenean kentzen dituzte olibondoak eta, gurera etorrita, mendien industrializazioak mehatxatzen gaitu. Guztiek erantzuten diote helburu berberari, herritarrak desjabetzeko prozesu bat da, elikagaiak ekoizteko aukera ukatuz eta autosufizientziarako bitartekoak kenduz herritarrei.
Horregatik, edozein mugimendu eraldatzailek elikadura burujabetzari behar duen garrantzia eman behar dio. Bestela, ugazabaren eskutik jaten jarraituko dugu eta horrek kapitala gizentzea besterik ez dakar.
Autosufizientziarako lehen urratsa inguruak ematen diguna biltzea eta baliatzea da. Landa eremuan bizi garenok geroz eta gutxiago gara, ordea, eta gure ogibideak nekazaritzatik geroz eta urrunago daude, gure denbora librean ere kanpoko lanak egiteko geroz eta tarte gutxiago hartzen dugu eta, ondorioz, sagarrak, gaztainak edo intxaurrak usteltzen ikusten ditugu. Jabetza pribatua oztopo bihurtzen da gainera kasu askotan. Horregatik, formula berriak asmatu beharko ditugu, elikagaiak auzolanean biltzeko, uzta horiek partekatzeko… eta ea nor dagoen prest asteburuan sagarrak biltzera joateko, nahiz eta gimnasioko kuota ordaintzea baino merkeagoa izan.
Ezagutza eta jakintza kulturala berreskuratu beharrean gaude, gure elikadura eta kontsumo ohiturak erabat merkatuen logikan erori aurretik. Azken urteetan kanpoko fruta asko jatera ohitu gara, adibidez, eta bitartean sagar eta madari mota ezberdinak ezagutu eta beraiekin zer nolako prestaketak egin daitezkeen ez dugu ikasi… Sagardotegien inguruan sekulako jende uholdea mugituko da urtarriletik aurrera, baina, bitartean, geroz eta ekoizle gutxiago daude Aramaixoko sagardo egunean, esaterako.
Adi ibili behar dugu “bertakoa” eta “km-0” bezalako esloganekin, ez baitago inolako araudirik horren atzean eta marketinetik haratago ez duelako ezer bermatzen, non eta ez duzun ekoizle horrekin zuzeneko harremanik.
Horregatik, agroekologiaren garrantzia azpimarratu nahi dugu, bertan proposatzen diren irizpideek ahalbidetuko dutelako beste gizarte eredu bat, ingurunea eta izakiak kutsatuko ez dituena eta komunitatea elikatuko duena. Giza-neurriko eta gertutasunean oinarritutako proiektuak, ekoizpen ekologiko, burujabe eta gardenak eta langileen ogibide izango direnak, eta ez enpresarien negozio.
Euskal Herria bere osotasunean hartzen duen EHKolektiboaren ustez, agroekologia herritarrok eta baserritarrek elkarrekin egin behar dugun bidea da. Urrian zehar EHKO Etxalde sarea osatzen duten etxaldeak bisitatu dituzte, kolektiboko baserriak eta laborariak ezagutzeko aukera bikaina izan da. Konfiantza giroan kolektiboki adostutako irizpideak eta beharrezko neurriak birpasatzen dira, elkarrekin agroekologiaren bidean aurrera egiteko. Etxalde Bisitak egiteko Berme Sistema Parte-hartzailea erabiltzen da:
Azaroaren 22an izango da Baserriko uztaren udazkeneko edizioa, San Martin de Unxeko GUNEKO etxaldean. Bisita gidatuarekin hasiko da eguna, ondoren Ines Osinaga musikariak emanaldi ederra eskainiko du eta, eguna borobiltzeko, mahaiaren bueltan elkartuko gara, jaki agroekologikoez gozatzeko!
Millesker Irati berri emateagatik.
Bai, burujabetzarako biderik emankorrenetakoa baratze txiki bat lantzea izan liteke, edo frutondo batzuen landaketa, oilategi edo untxitegi txiki bat eraikitzea. Askatzen gaitu. Edonork eta edonon egin lezake.