The guardian, La vanguardia, Libération… ez dira gutxi azken hilabeteetan X-etik erretiratu diren komunikabideak: bera sare “toxikoa”, eta haren jabea, Elon Musk, berriz, “faxista” omen da.
Denbora berean, kalean eta pantailetan “faxismoa konbatitzeko” deiak ugaritu dira. Deitzaileentzat lehentasunezko etsaia bide da faxismoa.
(Une batez, dragoiaren antza hartu duen laino bati begira gelditu da autorea.)
Eliteek, orain, ez dute faxismorik behar
Faxismoa, bere garaian, eliteak mehatxatzen zituzten iraultzaileak suntsitzeko erabili zelarik, eliteek, orain, ez dute faxismorik behar. Ez bakarrik mehatxatzen dituen iraultzarik ez delako; izatekotan ere, hura amatatzeko aski trena eskeintzen dielako demokrazia totalitarioak.
Hortaz, garen garenean eta darabilten moduan darabiltela, mamu bat da faxismoa.
Faxismoaren mamua haizatzeak galarazten du ikus dezagun demokrazia totalitarioa dela gure lehen etsaia: haren eskutik heldu baita, heldu, gizartearen deuseztatzea eta gizakien destrukzioa.
Faxismoaren aitzakiak permititzen die gobernuei oposizioa debekatzea, medioak ixilaraztea…
Covidaldiko terrorea; Ez-adimen Artifiziala; Ukrainako eta Gazako gerrak; algoritmoen gobernua; anti-ekologia berdea; enkarguzko haurdunaldiak… demokrazia totalitarioak obratu ditu; izan baden gobernantza-sistemarik arriskutsuena bilakatu da guretzat.
Bitartean, faxismoaren aitzakiak permititzen die gobernuei oposizioa debekatzea, medioak ixilaraztea…
Hain da makurra jokaldia, ez baitzait erraza izan ulertzea. Botereak, ezkerreko partiduen konplizitatez, ahitzera eramaten du gizajendea. Herritar batzuk errebelatu egiten dira. Boterearen ezkerreko konplizeek diote, herritar horiek ultraeskuindarrak direla…
Dena dela, oraindik orain Covidaldiko izugarrikeriak salatu edo deitoratu ez dituztenen deiadar antifaxistak, hotz lagatzen nau.
Faxismoa gorbernuan dugu oso aspalditik eta demokrazia deitzen diote.
(Francok ere hala deitzen zion bere erregimenari, bidenabar).
Fabrikatzen dituzten txorimaloak gu haiei begira egoteko sortuak besterik ez dira, arazoaren muina azter ez dezagun hain zuzen. Haien arteko antzerki irrigarriei begira gaudelarik, artaldetik ateratzea bururatu ere ezin zaigun ideia bat izatea lortzen dute.
Covidaldiko izugarrikeriak aldez edo moldez besarkatu zituztenek faxismoa besarkatu zuten, kontziente ala inkontzienteki ez dakit. Alferrik dira orain egiten dituzten “deiadar antifaxistak”: beraiek baimendu dute dugun egoera totalitariora iristea.
Honela dio txisteak:
Politikariak: – “Zuen arazoen soluzioa dakargu!”
Jendeak: – “Zein arazo?”
Politikariak: – “Geuk ekarri dizkizuegunak”
Uste dut Estatu modernoek beti jokatu dutela horrela, portzierto. Jokaldi biribila da, hori onartu beharra dago.
Egin diezaiegun txalo leihotik 20:00etan!!
Faxismo:
patriarkatuko aurpegi txarrenetiko bat.