Hogeita bi urte bertzerik ez izan arren, nire etxeko balkoian hausnartzen ari naizelarik, aunitzetan galdetzen diot nire buruari ea geratzen al den itxaropenik gure herriarendako, ea gure berehalako desagertzera dihoan norabidea alda daitekeen, ea Euskal Herriak, nazio gisa, ba al duen etorkizunik; baina, egungo egoera ikusita, geroz eta ziurrago nago hemendik bi belaunalditara ez dela ia deus geratuko ezagutu dugun gure Euskal Herri maiteaz.
Badirudi euskaldunon kezka nagusia gobernuak ez erortzea dela, “aukera-leiho” bezala izendatu dena buka ez dadin
Gaur egun, ezkerreko euskal abertzaletasunak haria galdu du erabat: jada ez du lehenago izan zuen diskurtso sendoa, ez ditu helburu nagusiak argi, noraezean dabil inoiz baino azkarrago aldatzen ari den mundu batean. Diskurtso huts horren ondorioz, helburu nagusia lortzeko jorratu behar diren gaietan galdu egin da eta gure jomuga izan beharko litzatekeena, hots, independentzia, ekitaldi politikoetan ohiukatzen den hitz bihurtu dute. Badirudi euskaldunon kezka nagusia Sanchez jaunaren, espainiar Estatuan, eta Txibite anderearen, Nafarroako Foru Komunitatean, gobernuak ez erortzea dela, “aukera-leiho” bezala izendatu dena buka ez dadin. Baina, zer gertatu da “aukera-leiho”-tzat hartu diren bi gobernu hauetan? Bada, hitz gutxitan, euskararen kontrako inoiz ikusi gabeko eraso judiziala, euskararen erabilera datuen okertzea, segurtasun faltaren hazkundea eta Euskal Herriaren folklorizaziorako bidearen irekitzea. Horretaz aparte, ezker abertzaleko politikoen artean mundu politikoarekiko egokitze-prozesua eman da, askorendako parlamentuetan zein alkatetzetan egotea beharrezkoa duten diru-sarrera iturri bihurtuz. Bertzalde, urte hauetan bertze erakunde batzuk sortu dira, zeintzuek, gaizki ulertutako internazionalismo baten defentsan, zuzenean auzi nazionala baztertzen duten, baita gure ikur nazionalak ere; internazionalismoak abertzaletasuna beharrezkotzat joko ez balu bezala.
Bertze erakunde batzuek zuzenean auzi nazionala baztertzen dute, internazionalismoak abertzaletasuna beharrezkotzat joko ez balu bezala
Argi eta garbi ulertu behar dugu abertzaleok ez dela sekula inongo aldaketa sozialik egonen euskal estatu bat lortzen ez badugu. Gure buruaren jabeak ez bagara, hagitz azkar aldatzen ari den gizarte eredu neoliberalak, espainiar Estatuaren onespenarekin, gainetik pasa eta lurperatuko gaitu, sistema honi ez baitzaio inporta ez Euskal Herria, ezta gure kultura ere. Hau ez badugu ulertzen, goitiago erran dudan bezala, Iparraldeko hainbat lekutan eman den folklorizaziora goaz; hau da, euskaldunik eta euskararik gabeko Euskal Herri batera, alegia, herri gisa desagertzera.
Behin helburu nagusia argi izanda, gure aberriaren etsaiak identifikatu behar ditugu: eta zeintzuk dira aberriaren etsaiak? Oso erraza; alde batetik, gure nazioaren existentzia ukatzen duen oro eta, bertzetik, bere burua euskalduntzat hartzen duen baina gure nazioa ukatzen dutenekin elkartzen den oro. Politika mailan, egun, euskal aberriaren etsaiak alderdi politiko frantses, espainol eta euskaldun guztiak dira; Vox eta RNtik hasita, gure herriari hainbertze min eragin dion PSOErekin gobernatzen duten EAJ eta EH Bildura. Badakit ez dela erraza hau asimilatzea, baina egoera honen aitzinean gaude, abertzaleok politikoki umezurtz gelditu gara.
Abertzaleok politikoki umezurtz gelditu gara
Egoerak egoera, edo hausnarketa eta aldaketa sakona ematen da ezker abertzalean, edo ezinbestekoa izanen da mugimendu politiko berri baten sorrera, benetan independentzia lehenesten duena, horrek dakarren guztiarekin. Aberri politikorik gabe ez goaz inora, aberri politikorik gabe ezin izanen diogu euskarari behar duen lekua eman, ezin izanen diogu sistema honek bultzatzen duen immigrazio-ereduari erantzun, ezin izanen dugu ekonomia-eredu sozialista aurrera eraman; hau da, ezin izanen dugu aske izan.
