Medikuntza naturistaren sorrera
Hipokratesek ordura arte existitzen ez zen kontzeptu eta egitura bat eman zion medikuntzari eta, egon diren aldaketa guztiekin, naturismoa omen da jakintza horren jarraitzaile fidelena.
Horren arabera, osasuna “humoreen” egoera normal bat litzateke eta oreka hori galtzean gaixotasuna agertuko da; beraz, osasuna berreskuratzeko, oreka eta garbitasuna lortzea da bidea, bereziki elikaduraren bidez. Gorputzaren osatzeko indarrak egingo luke lanik handiena. Kristo aurreko V. mendean bizi-indar naturalaren izaeran sinisten zuten medikuak naturistatzat jo ditzakegu. Bizi-indar hori gorputz osasunaren zaindaria litzateke eta, gaixotasun egoeran, berak luke osasunaren berreskurapenaren ardura. Prozesu horri laguntzeko behar diren neurri dietetikoak eta orduko neurri terapeutikoak erabiltzen zituzten sendagile naturista-hipokratikoek. Bizi-indarraren ideia ahuldu egin zen denboraren poderioz, mendeetan zehar, baina jarraitutasun bat mantendu zuen garai bakoitzeko mediku historikoen testuetan.
Adibidez, Kristo ondorengo 30. urtean bizi izan zen Celso erromatarrak bizi-indarraren aldeko eta naturaren legeen errespetuzko bizimodu bat proposatu zuen bere idatzietan. Hurrengo mendeetan, Galenok edo Paracelsok baieztatu zuten naturatik datorrela gaixotasuna eta, era berean, sendaketa ere bai. XVII. mendean, gauza bera esan zuen Sydenham ingeles medikuak, eta baita ez zuela medikuntzan jarraituko ere, opioa erabiltzea debekatzen bazioten. Historian zehar, ugari izan dira sendatze indarra onartzen zuten medikuak; hori bai, garaiko berrikuntzak eta terapia berriak gehituta.
Horrela, esan dezakegu XIX. mendera arte uste nagusia hauxe zela: osasuna berreskuratzeko, senda-indarrari laguntzea da medikuen zeregina. Medikamentuak erabiltzea ala ez erabiltzea zen sendagileen jarduera medikoa bereizten zuena.
1799 urtean jaio zen Priessnitz. Bere jardueran, gaixoak sendatzen zituen ura, airea eta ariketa fisikoaren bitartez. Uraren erabileragatik, uraren medikuntza izena jarri zion bere jarduerari (Wasserheilkunde, alemanez). Bere ikaskide batek, Rauschek, uraz gain beste elementu natural batzuk erabiltzen zituelako, medikuntza naturala deitu zion (Naturheilkunde, alemanez) eta, horrenbestez, lehenengoz aipatu zen mediku naturistaren kontzeptua. Mediku naturistak naturaren baliabideak (ura, airea) erabiltzen ditu sendatzeko; natura medicatrix, hau da, senda-indarra indartuz, eta farmakoen erabilera ezabatuz. Alemanian, horren guztiaren inguruan, hidroterapiak bilakaera handia izan zuen, bainuetxeen loraldiarekin batera.
Rauschen beste ikaskide batek, Theodor Hahn (1824-1883) izenekoak, bere maisuaren irakaspenei jarraipena emateaz gain, barazkizaletasuna lotu zion naturismoari, begetarianismoa zelako osasuntsu bizitzeko elikadura motarik hoberena, gaixoentzat zein beste edozeinentzat. Lehenago ere, jakintsu askok gomendatu zuten hori bera, Pitagorasek, esaterako.
Alemanian, barazkizaletasuna Eduard Baltzerrek (1814-1889) zabaldu zuen; Hahn irakurri ondoren, haren ideia zabaltzeko lehen elkarte begetarianoa sortu baitzuen 1867 urtean, “bizitza naturala praktikatzeko elkartea” izenarekin. Beste elkarte naturista gehiago sortu ziren ondoren. Danimarkan, Hindhede medikuak ere barazkizaletasuna proposatu zuen bizitza osasuntsu baten oinarri bezala.
1855 urtean, Rikli suitzarrak lehen osasun zentro naturista sortu zuen Veldesen. Bertan, airea, argia eta uraren erabilpenak oinarrizkoak ziren sendatzeko bidean, modu sistematikoan erabilita. Hein batean, horiek izan ziren helioterapiaren lehen urratsak, eguzki izpiak terapia moduan erabiltzea, alegia. Baina naturopatarik famatuena alemaniar apaiz bat izan zen, Sebastian Kneipp (1821-1897), Bavariakoa bera, hidroterapiari sekulako bultzada eman ziona. Naturarekiko bizitza samurra eta sendabelarren erabilpena ere sustatu zituen Kneippek eta, horrela, fitoterapia gehitu zitzaion naturismoaren joerari.
Mediku naturista sendatzeko osasun-indarrean sinesten duena da eta elementu naturalak erabiltzen dituena horri laguntzeko
Elikaduraz aipatutakoaz gain, naturismoan jateari uztea edo baraualdiak bide terapeutiko gisa proposatu zituen AEBn Edward Hooker Dewey medikuak (1840-1904), zeinak 40 eguneko baraualdiak egin izan zituen. Alemanian, berriz, Bismarck kantzilerraren medikua izan zenak, Ernst Schweningerrek, ospitale naturista bat zuzendu zuen, eta, han, beste mediku gehiagok bere ildoa jarraitu zuten; Winsch eta Klein izan ziren haietako batzuk.
Laburbilduz, Priessnitzez geroztik, mediku naturista sendatzeko osasun-indarrean sinesten duena da eta elementu naturalak erabiltzen dituena horri laguntzeko. Gutxitan erabiliko ditu farmakoak eta bizitza osasuntsu baten aldeko jarrera izango du barazkizaletasuna, ariketa fisikoa eta naturan bizitzea sustatuz eta alkohola eta beste droga batzuk errefusatuz.
EMAN IZENA – 2026 Baraualdia Uztailak 20-26 + Uzt. 20-Abu. 2
