Ez zait gustatzen Espainia, “non placet Hispania”, horixe esan zion Erasmo Rotterdamgoak Cisnerosi 1517an. Niri ere ez zait gustatzen. Besterik dira nazio-estatu jasanezin horretan harrapatuta gelditu eta non jaio aukeratu ezin izan duten espainiar asko. Ez zait gustatzen Gaztelaren garaitik: Villalarreko komuneroek urkamenditik ongi ikusi zuten hazten ari zen Espainiaren esentzia. Cervantes handiak barregarri utzi zuen betiko Gaztelako noblezia hura, buru-belarri gerrara eta ehizara emana, Alfontso X.a dogmari loturik: “Gizon nobleak ez du lanik egiten; lan egiten badu, ez da noblea”. Horregatik gorrotatzen zuten hainbeste euskaldunen noblezia unibertsala, edozein zereginetan aritzen baitziren, eta lanbide gerrazaleak mespretxatzen.
Villalarreko komuneroek urkamenditik ongi ikusi zuten hazten ari zen Espainiaren esentzia
Noblezia gaztelar horrek mundu erdia espoliatu zuen ezpataz eta su inkisidorez, Espainian eguzkia inoiz sar ez zedin, nahiz eta bertako jendea gosez eta ezjakintasunez hil. Machadok esan zuen: “Castilla miserable / ayer conquistadora / envuelta en tus harapos / desprecias cuanto ignoras”. Eta Valle Inclánek biribildu zuen Espainiaren definizioa: “tierra de ladinos, guindillas y fantoches… cuya leyenda negra es su propia historia”.
Ez zait gustatzen haien Monarkia, ustela ustelik bada, ezta haien errege zozo, putazale eta diruzaleak ere. Bai, nazka ematen didate alderdi konstituzionalista guztiek, lapurren erregea babesten jarraitzen baitute, zalantzarik gabe denak bera bezalakoak direlako. Borbón al paredón esaten zen garai batean.
Ez zait gustatzen espainiar aristokrazia, agerian uzten duena Espainiako iraultza liberala faltsua zela. Ukiezinak diren jauntxoen lurraldea da, eta horixe erakusten dute Andaluzian eta Extremaduran ezkerrekoak deiturikoek gobernatu duten 37 urteek: lurraren ordez, dirulaguntzak banatu dituzte, morrontza areagotu, eta azkenean, eskuinari ateak ireki. Bankariak ere ez zaizkit gustatzen, euskal banku sistema osoa suntsitu baitzuten, kutxa historikoak, eta milaka milioi eraman funts publikoetatik.
Felipe González bezalako izaki nazkagarri bat, X jauna, “demokrazia espainiarraren” erreferentea izateak dena esaten du
Ez zaizkit gustatzen haien gobernuak, izan eskuinekoak izan ezkerrekoak. Felipe González bezalako izaki nazkagarri bat, X jauna, “demokrazia espainiarraren” erreferentea izateak dena esaten du. Euskaldunak ez gara beste herrialde batekoak, beste galaxia batekoak baizik. Aski da konparatzea Espainiako parlamentuko eztabaidak eta Nafarroakoak edo Baskongadetakoak. Inork imajinatzen al du Pradales aztoraturik Otxandiano iraintzen, eta “fruta semea” deitzen, edo alderantziz? Inork imajinatzen al du Mertxe Aizpurua etxean harribitxiak gordetzen? Zenbat iraunen luke Otegik bere karguan Elgoibarko parte zaharrean duen etxea utzi eta Neguriko txalet batera bizitzera aldatuko balitz, Madrilen Espainiako ezker alternatiboaren promesa nagusiak egin zuen bezala?
Nazka ematen dute bere epaile prebarikatzaileek, Joaquín Navarro epaileak hain ongi salatu zituenak. Hara, Garzón epailea, bere ardurapean ehunka torturatu dituena, eta oraintxe giza eskubideen defentsaren erreferentea. Eta Unai Romanoren buru desitxuratua ikusi zuen lehen epailea egun Barne Ministroa bada, borreroen herrialde horretatik ospa egiteko modukoa da.
Guardia Zibila, Inkisizioaren ordezkoa, Espainiaren muina, Estatua Estatuaren barnean. Sortu zenetik euskaldunak zapaltzen
Ez zait gustatzen Guardia Zibila, Inkisizioaren ordezkoa, Espainiaren muina, Estatua Estatuaren barnean. Sortu zenetik euskaldunak zapaltzen. Harro egotekoa da bere kideen artean errazagoa izatea japoniar bat aurkitzea euskal herritar bat baino. Izan ere, Lorcak zioen bezala, “no piensan porque tienen de plomo las calaveras”. Eta hemen, zorionez, oraindik pentsatzen dugu.
Ez zait gustatzen Espainiako Ejerzitoa. Mendez mende euskal herritarrak, katalanak, mambiseak, tagaloak eta riftarrak hiltzen, eta bere herriaren itxaropen errepublikarrak odoletan itotzen. Gorrotatzen dut Legioko Ahuntza ere, eta harro nago Euskal Herrian bizitzeaz, Europan militarismora guttien lerratzen den herria.
Ez zait gustatzen Espainiako Eliza, haren hipokrisia bekataria, loditasun morbidoak jota dagoena, ondasun publikoak irenstearen indarrez. Benetako kristauak lotsatu ditu. PSOEk esan zuen PPk eginiko immatrikulazioak berreskuratuko zituela, baina berehala kikildu zen. PSOE, berriz ere, Espainia Beltzaren euskarri.
Castelao galegoa zuzen zebilen esan zuenean Espainia ez dela inoiz izanen gorria, laikoa eta errepublikarra, hausten ez dugun bitartean
Espainia hori, haren seme-alaba argitsuenak, hala nola José Bergamín, Eva Forest eta Alfonso Sastre, Euskal Herrira erbesteratu zituena, gure artean, “hemen eta orain” hiltzeko, “para no dar a mis huesos tierra española”. Haiek bezala, Cervantesek, Quevedok, Valle Inclánek, Machadok edo Lorcak leku bat izanen dute beti gure liburutegietan, fusilatutako espainiar guztiak gure bihotzetan dauden bezala, aurka egin ziotelako trikornioen, tronu eta aldareen Espainiari. Agian azken unean konturatu ziren Castelao galegoa zuzen zebilela esan zuenean Espainia ez dela inoiz izanen gorria, laikoa eta errepublikarra, hausten ez dugun bitartean. Horixe entzun nuen behin Andaluziako “Sindicato de Trabajadores del Campo”ren mitin batean, Euskal Herriko eta Kataluniako independentismoen alde: “Zuek zenbat eta lehenago aske izan, orduan eta lehenago izanen gara gu”.
Ez zait gustatzen Espainiaren “panem et circenses” futbolaria, ezta bere tximinoen masak “Yo soy español…” oihukatzen ere, goian esandako guztia estaltzen, lehen “¡Vivan las cadenas!” zioten bezala. Nolako jendaila, halako agintariak. Eta alderantziz. Zorionez, independentista sentitzea lagungarri zaigu jasateko hala eguneroko telediarioa nola oraindik poltsikoan eraman behar dugun Espainiako Erresumako karnetaren pisua. Eta ez, non placet Hispania.
