Ezberdindu
Ezberdinak gara, bereziak eta bakarrak. Garenaren eta izateko dugun gaitasuna azken muturreraino eramatean datza bakoitzaren garapena, bizitza. Hori zaindu eta babestea dagokio hezkuntzari. Bide hori zanpatzea da, aldiz, doktrinamendua.
Aniztasun aberats horretan elkarbizitzeko gai den komunitatea urrunera iristen da. Irauteko indar berezia du aniztasunean elkarbizitzeak. Ezinbestekoak ditugu aniztasuna eta elkarbizitza biziraupenerako.
Berdindu nahi izateak ahultzen gaitu. Bai norbanakoa, bai komunitatea. Bakoitzak bere izatea ez baitu ez denaren ondoan jarri beharrik, are gutxiago helburu izan beharrik edo parekatu nahi izan beharrik. Inor ez baita inoren jabe, norbere buruaren jabe baizik.
Berdin sexuari dagokionez ere, ezberdinak gara neska edo mutil, ar edo eme. Gizon eta emakumeen arteko elkarbizitzatik iraun dugu, bakoitzaren izate bereziak aberasten du komunitatea. Bortizkeriak lekurik ez duen elkarbizitza.
Amalurra, emankorra izan dadin, luarrez ongarritzen dugun bezala, komunitatea aberasten du emetasunak bezala amatasunak, berekin dituen gaitasunek; baita artasunak ere, aitatasunak. Batarenak zein bestearenak ez dira konparagarri, berezi eta bakar baizik, biak ala biak ezinbesteko. Gure hizkeran/euskaran jasoa dugun bezala, harremanetan. Hartuz eta emanez, ernaldu eta sortuz iritsi gara honaino.
Ez da zertan inor eraldatu edo inor iraindu.
Zer garen jakitea, gure izatearekin lotzea, ohartzea, gaitasunez jabetzea eta horiek garatzea da garen komunitateari egin diezaiokegun ekarpenik handiena, nik uste.
Haurrak berdindu, eraldatu nahi izatea bortizkeria hutsa da, doktrinamendua, etnozidio honen parte, nire ustean.
Argi eta garbi, bai. Eskerrik asko, Aitor.
Isiltasuna arrakalatzeagatik. Bizi dugun “omertá” kriminal hau, arlo ugaritan etnozidio-genozidio honetan
Ze pizgarri (bizigarri) egiten zaidan eutsi behar diogunari zuzen heltzen diogunean. Eskerrik asko Aitor.