Erroiak haztea

Herri-ahotsa ez da oso onbera beleak hazten dituztenekin. Eta metafora egia bihurtzen askotan ikusi dugun arren, berdin jarraitzen dugu, usakume zuriak balira bezala elikatuz. PSOEren kasua gaurkotasun betekoa da: hamarkadak beleak elikatzen, eta orain, mardul eta sasoian daudenean, beren ongilearen aurka bihurtzen dira, errukirik gabe.

Sediziora emandako ezkerreko alderdi batek, monarkiari dena entregatu ziona; errepublikar ideala alde batera utzi eta juancarlista egin zenak, Historiaren aurrean erantzun egin behar du, lotsagabe bati emandako baldintzagabeko laguntzarengatik. Erroi potoloa Borboia, eta ez da izango abisatu ez genuelako. Bergamin handiak ere esan zien: “sozialistak eta komunistak monarkiko gisan mozorrotzen direnean, ez dira mozorrotzen, mozorroa kentzen dute”. Monarkia bat demokratizatzen saiatzea eta aurrerakoi bihurtzen ahalegintzea, eta are gehiago espainola, otso begetarianoak haztea bezain zaila da.

Monarkia bat demokratizatzen saiatzea, eta are gehiago espainola, otso begetarianoak haztea bezain zaila da

Felipe Gonzalezekin, PSOEk Guardia Zibila ere “deskubritu” zuen, bele berde hori, espainiar liberalismo deitutako horrek Inkisizioaren ordezkotzat asmatu zuena. Eta nolako arbasoa, halako ikaslea. Bele berdeari 1936tik atzora arte egindako sarraski guztiak barkatu zizkioten. Beste aldera begiratu behar zen Benemerita torturarekin eta gerra zikinarekin lokazten zen bakoitzean, batez ere gobernu sozialistaren garaietan. Euskaldunen kontra, dena zen zilegi: hiltzaileak indultatzea, torturatzaileak kondekoratzea, ustelak mailaz igotzea… Orain Guardia Zibilak, Estatuaren barruko Estatuak, UCO buru duela, politika nahieran darabil eta ez du atsedenik izango bera “deskubritu” zuen alderdia itsu utzi arte. Zer espero zuten?

Beste bat. Frankismoak utzi zigun Espainiako Justizia garbi-garbi igaro zen Trantsiziotik, eta alferrik daramatzagu hamarkadak bere traza eskuindarra salatzen, bere bokazio prebarikatzailea, bere eromen errepresiboa, bere neurri bikoitza eta independentistak zigortzeko duen obsesio amorratua. Bertolt Brechtek esan zuenean: “Epaile asko erabat ustelezinak dira: ezinezkoa da justizia egin dezaten konbentzitzea “, dudarik gabe espainolengan pentsatzen ari zen. Eta orain eskandalatu egiten dira epaile horiek berak, giza eskubideak urratzen adituak, PSOE estutzen dutelako beren instrukzioekin eta epaikundeekin, nor eta hain zuzen hainbeste babestu zituen alderdia. Hil eta gero, salda bero.

Oi, Trantsizioa! Espainiako ezker guztiek Victor Jararen A desalambrar abesten zutenean, uste genuen Andaluzia eta Extremadurako latifundio handiez ari zirela, betiereko egin gabeko lana espainiar iraultza liberal gezurtiarentzat. Jornalarien borroka historikoak eta haiek isuritako odolak ongarritu zuten han ezkerreko kontzientzia, eta Andaluces de Jaén, aceituneros altivos kantatuz esan zioten agur frankismoari eta aldaketa sakonak — berriro — agintzen zizkietenei eman zieten masiboki botoa. Baina PSOEk Andaluzian 37 urtez gobernatu ostean, eta beste hainbeste Extremaduran, oraindik ez da golde-lur bakar bat ere desalanbratu, latifundioa zabaltzeko ez bada. Gosea baretzeko eta egon zitezkeen Marinaledak saihesteko, PSOEk nekazal subsidioa eskaini zuen, peonadak; horiekin, urtean 20 egun lan eginda (orain 10 dira) langabezia-saria eta nekazaritza-sorospena jaso daitezke. Pikarokeriak, limosnakeriak eta pizgarri faltak lurralde horietan morrontza eta dependentzia areagotu besterik ez dute egin; Estatuaren kutxa amankomunarekiko mendekotasuna. Eta Euskal Herria eta Katalunia bezalako eskualde aberatsei eskatzen zaien ustezko “elkartasun” hori Albako Dukeak, Domec eta gainerako parasitoen mesederako besterik ez da, jende haren sumisio endemikoa betikotzen den bitartean. Beraz, PSOEk bere hauteskunde kortijoa eternala izango zela uste zuenean, zer eta begiak atera dizkiote Extremadurako hauteskundeetan, eta beharbada Andaluziakoetan ere bai. Haz itzazu jopuak, eta señoritoari emango diote botoa.

Ez dago inolako zantzurik PSOEk bere posturak zuzentzeko asmorik duenik pentsatzeko

Bosgarren korbido bat falta zen PSOE eraisteko: Ama Eliza Santua. Horiek bai bele-beleak, berez eta izatez. Luis Argüello, Gotzain Batzarreko presidentearen hitzek, kolokan dagoen gobernu sozialistaren aurka, berriro ere gogorarazi digute Eliza aseezina dela. Inork ez zizkion PSOEk baino mesede gehiago egingo, gotzainenganako beldur koldar eta txepelaren eraginez. Europa Laicaren datuen arabera, urtero 11.000 milioi ateratzen ditu Elizak denon poltsikotik, OHZ, PFEZ, Hezkuntza, dirulaguntzak, salbuespenak eta bestelakoen bidez. Azken kolpe bikaina immatrikulazioak izan dira, eskandalurik monumentalena, Euskal Herriko eta Estatu osoko ondare historikoa doilor kuadrilla baten eskuetan utzi duena; Europako kasu bakarra da. Inork ezingo du apezpikuen neurrigabeko zekenkeria asetu, haiek ezkertiar egiterik inork lortuko ez duen bezala. Beti Jainkoaren eskuinean.

Laburbilduz, PSOEk Antzinako Erregimeneko botere berberen menpe jarraitzen du (Monarkia, Eliza, Militarrak, Lurjabeak edo Bankariak…) eta ez dago inolako zantzurik bere posturak zuzentzeko asmorik duenik pentsatzeko, eta are gutxiago 70etara arte mantendu zituen ideal historikoei berrekiteko, hainbeste sozialistak haien alde bizia eman zuten arren: antimilitarismoa, euskal lurraldetasuna, antikapitalismoa, laikotasuna, nekazal erreforma…

Paradoxa da, une historiko zoro honetan, abertzaleak behartuta gaudela PSOEren gobernuak sostengatzera, Madrilen eta Nafarroan. Gutxienekoa da — hori esaten dugu lasaitzeko — ogro faxistaren aurrean, aurrera egiten ari dena eta mehatxu egiten duena oraindik sozialista deitzen direnek ezarritako maila errepresibo, neoliberal, ustel, gerrazale, klerikal eta antieuskalduna gainditzearekin. PSOEk Nafarroan euskarari ematen dion tratua nahikoa da ikusteko otsoekin dantzan gabiltzala.

Tira ba. Badirudi oraingoz ez dagoela beste erremediorik eta ditugun zumeekin egin beharko ditugula saskiak. Irensteko gaitasun handiaren laguntzaz (“pazientzia estrategikoa” deitzen diote), haiek babesten jarraituko dugu, galdutako bidea noizbait berreskuratuko duten itxaropen eterno eta inuzentean. Baina, gutxienez, kontziente izan gaitezen: gu ere beleak hazten aritu gaitezke.

[Independenteak euskaratua]