Bat-batean jaso nuen berria ostiral arratsean. Jakin banekien Xabier Arruti osasun aldetik eskas aurkitzen zela eta zaintza zorrotzaren beharrean zeramatzala azken asteak, baina inondik ere ez nukeen imajinatuko, edo imajinatu nahi, horren epe laburrean agurtu beharko nukeenik.
Xabierrek merezi dituen ohorezko agurrak idaztean, jende askok herri bakoitzaren askapenerako prozesuekiko izan duen konpromezu eta dedikazio guztizkoa azpimarratuko ditu. Ene kasuan, baina, gaztetasunak eraginik, ez dut bere alderdi militantea ezagutzerik izan. Bai, ordea, ideiak argi zituen gizon jakintsu bat ezagutzeko aukera.
Venezuelatik bisitan etorritako aldietan, azken urteetan, gure bizilagun izan zen, alabak hartzen zuelarik etxean. Hura etxe-atarian agertzean ez egin zalantzarik: ardura oro baztertu eta agurtzera joan ohi nintzen. Ti-ta batean elkarrizketa sakon bati hasiera ematen genion; izan Venezuelaren egoera, izan geopolitika, izan inperialismoa, izan euskal herriaren askapen mugimendua… lasai asko pasa genezakeen arratsaldea kontutan.
Ez zuen errealitatea diskurtso jakin batera eraldatzeko interesik, ez eta bere idealen multzoa leku onean uzteko nahitaezko interesik ere
Hala, nolabaiteko miresmen bat garatu nuen harekiko. Ez da gutxiagorako: nik imajinatu ere ezingo nituzkeen bizipenak gorpuzten baitzituen Xabierrek eta, era berean, Mendebaldean eskuragaitz zaigun informazioa lehenengo eskutik lortzen bainuen haren hitzen bitartez. Hark emandako ezagutza ez zegoen ezbaian jartzerik; bere hitzetan nabari baitzen asmorik onenez eta umiltasun miresgarrienaz ari zela hizketan, ez zuela errealitatea diskurtso jakin batera eraldatzeko interesik, ez eta bere idealen multzoa leku onean uzteko nahitaezko interesik ere.
Ildo beretik, sarearen bidez harremana mantendu genuen azken egunetara arte eta, ondorioz, Amerika Latindarraren zein mundu osoaren inguruko berrien azken informazioa mugikorrera bidali ohi zidan. Baita Euskal Herriko gertakarien gorabeherak ere. Harritzekoa zen nolatan ezagutzen zituen Venezuelatik bere amalurreko gorabehera guztiak; hitzez hitz, gertakariz gertakari.
Hori horrela, ez daukat beste inongo betebeharrik Xabier Arruti omentzea baino. Euskal Herriaren zein munduko beste herrien burujabetzaren alde egin zuen lan paregabeaz gaindi, ene pertsonarekiko harreman bero bezain betea dela eta. Azkenerako, hari zor baitiot ene garapen pertsonal ideologikoaren oinarriaren zati handi bat, ezagutzaz baino mundua ulertzeko zein eraldatzeko tresnaz jantzi baininduen Xabierrek.
Zure irakaspenak inoiz ahaztuko ez dituen gazte baten partez; ene agurrik ohorezko eta beroenak Xabier Arrutirentzat.
Agur eta ohore.
