Premiazko jarduera
Internet zabaltzen dut eta estatuko egunkari handi batean agertzen den lehen albistea da Europako agintariek badakitela Marokon ez direla giza eskubideak errespetatzen, baina beste gai batzuk lehenesteagatik ez dela ezer gertatzen. Gaur egun, Naama Asfari preso politiko sahararra hiltzear dago, 36 egun baitaramatza gose-greban, legea betetzeko eskatzeagatik, hau da, atxiloketa arbitrarioari buruzko Nazio Batuen lantaldearen ebazpena (23/2023).
Nire ustez, sintomatikoa da Nazio Batuen Erakundearen Segurtasun Kontseilua biltzea, ahal den neurrian saharar-marokoar auziaren izaera juridikoa aldatzeko. Izan ere, gogora dezagun autodeterminazio eskubideak indarrean jarraitzen duela, eta ez giza eskubideen arloko legedia betearazteko bakarrik.
Baina nazioarteko egiturek Sahararekin edo Palestinarekin duten etikarik eza gobernu nazionalei ere transferitzen zaie, Sahararen kasuan behintzat: xantaiagatik, Espainiaren kasuan; interes ekonomikoengatik, Frantziaren edo Erresuma Batuaren kasuetan; edo Israelen errekonozimendua bilatzeagatik, AEBen kasuan, Mendebaldeko Sahararako autonomia plan bat onartu dutelako eta giza eskubideen arloko legeria betetzen ez duen gobernu bat balioetsi dutelako.
Bada, nire ustez, herrialde horiei dagokie Naama Asfariren bizitza salbatzea, Gdeim Iziketik arbitrarioki atxilotutako presoak askatzea eta, behingoz, lurralde horretan eta munduan giza eskubideen urraketa amaitzea.
