Indepen 2025eko abuztuaren 15ean argitaratutakoari erantzunez
Iepa Iñaki
Gogoan dizkiat larunbat goiz haiek. Azpeititik Donostiara, hiru gazte, Iñigo, heu Iñaki eta neu, Ignacio bigarren izenez. Han izaten hituan Patxi Altuna zana eta euskaltzainak lau orduz. Eta gu, aurreko muturrean dena irentsiz. Ondoren etxera bidean, kontu ugari izaten genizkian! Pizgarriak hituan goiz haiek!
80ko hamarkadan sartu gintuan ondoren. Eta hik aipatzen dukan “bakardadean” murgiltzeko garaia. Niretzet behintzat bai! Nik, oso umetatik izan diat bakardadearekin harremana. Neure gurasoek nahiko lan baziaten sendia aurrera ateratzen. Eta nik neureak nola ba erantsi gehiago?
1983an etsipenak guztiz harturik nituan. Bizitzak ez zian merezi bizitzerik. Eta gutxiago, gure politikari eta herritarren inozotasunerako bidea nagusitu zelarik. Hala eta guztiz, aurrera esaten nitxoan neure buruari. Nere senideei ezin zoabet bizitza astunagoa sortarazi.
Zatiketak, apurketak eta bortxakeria inoiz ez dituk bide egokia izango. Eta bide galduak kalte hau ekarri dik. Ze kalte? Jakin beharrekoa duk: Kaltetuak ez ditukela kalteaz jabetzen. Kobid plandemiak nabarmen erakutsi ziguk, nortzuk dituzten begiak zabalik eta burua argi. Eta nortzuk zeudeken inozoturik. Ez hala?
83an kale-zoramenetik mendira eta bizitzan aurrera!!! Zer egingo nian ba? Eta gu egitasmoz egitasmoz goazelarik, Bizitza berean beteez doa. Eta urteetara, 90ean aurrera, egun batez oinez natxiekala Enparango zubira iristean, Izarraitzera begiratu eta somatu nian nire gogoan nenbilzkien kontu guztiei bira osoa emanik niela. Sentipen berri batek hartu natxiekan.
Haundiago baten barruan,
gaude gu bilduak.
Berari esker,
amets bat da mundua.
Eta elkartasunean asmatzean
gaituk, zorionerako bidean.
Elkarrizketarako gaitasunean antzematen dituk bidean direnak.
Orain lasai izango haizelakoan. Besarkada bat hemen garen guztioi, izan zareten guztien oroitzapenean.
Eskerrik asko, Pako.